เช้ามืดวันนึง ผมได้ยินเสียงโทรศัพท์บ้านดัง ผมอยู่ใกล้ที่สุดในขณะนั้น ผมยกหูโทรศัพท์ขึ้น

ผมฟังไม่ออกว่าเขาสื่อสารอะไรกับผม ฟังไม่ออกด้วยซ้ำว่าภาษาอะไร ผมบอกให้เขารอเป็นภาษาอังกฤษ

เขาก็ทำตามที่บอก แล้วผมก็เดินไปตามแม่  หวังว่าแม่คงจะเข้าใจสิ่งที่เขาพูด

แม่ยกหูโทรศัพท์ขึ้น และเริ่มพูดโต้ตอบเขา ผมโล่งอกแต่เกิดคำถามในใจ

ใครวะ.....

ผมสังเกตุ สีหน้าแม่ไม่สู้ดีเลย แม่ดูหวาดกลัวและตกใจ

แม่เหมือนจะร้องไห้ วินาทีนั้นผมไม่รู้หลอกว่าเรื่องอะไร

ผมวางมือบนหัวไหล่แม่ รู้สึกได้ว่าแม่ตัวสั่น แม่จับมือผมตอบ

แม่วางหูโทรศัพท์ พูดด้วยเสียงสั่นเครือกับผมว่า

พ่ออยู่โรงพยาบาล อาการไม่ดีเลย พ่อยังไม่รู้สึกตัว

 

พ่อผมทำงานอยู่ที่ต่างประเทศตั้งแต่ผมยังเด็ก ประมาณ ม.3ได้ 

ถ้าผมจำไม่ผิด หนึ่งปีพ่อจะกลับมาบ้าน 3-4 ครั้ง 

ทุกครั้งที่พ่อกลับมาทุกคนในบ้านจะดีใจมากๆ เพราะได้เจอหน้าพ่อ

และของฝากชิ้นโตที่พ่อซื้อมาให้

 

ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ผมร้อนใจมากรีบโทร หาดอมินิก

เพราะมันอยู่ใกล้พ่อมากที่สุดให้ช่วยดูอาการพ่อ นัดแนะกันสถานที่และเวลา

เพราะผมตัดสินใจจะไปหาพ่อที่ฝรั่งเศส

 

มันเป็นการเดินทางไปต่างประเทศครั้งแรกของผม

รู้สึกตื่นเต้นนิดๆ แต่ตอนนั้นมีความรู้สึกนึงที่มันมากกว่าคือ

กลัว....

ถึงที่นัดหมายผมมองเห็นดอมมารอผมแล้ว สีหน้ามันดูสดใสเหมือนเคย

มันทำให้ผมคลายกังวนได้ไม่น้อย เรารีบตรงไปโรงพยาบาลก่อน

ผมเปิดประตู รู้สึกแปลกๆกับภาพที่เห็น 

พ่อนอนนิ่ง มีเครื่องช่วยหายใจและสายอะไรสักอย่างรายล้อมตัวพ่ออยู่

พ่อดูอ่อนแอ และหมดแรง ดอมเล่าว่าเช้าก่อนที่ผมจะมาถึงพ่อก็ได้สติแล้ว

ได้ฟังอย่างนั้นผมก็โล่งใจ 

ผมใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในโรงพยาบาลกับพ่อเกือบทั้งวัน

ชวนพ่อคุย เล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง พ่อก็เหมือนกัน เราคุยจ้อไม่หยุด

ยิ้มจนตีนกาจะขึ้น หลั่งน้ำตากับเรื่องเศร้า

  

อยู่ที่โน้นได้ไม่นานผมก็ต้องรีบกลับเพราะต้องกลับมาทำรายงาน

แต่ก่อนที่ผมจะจากพ่อมาพ่ออาการดีขึ้นมาก และกำลังจะได้ออกจากโรงพยาบาลสักที

ผมอยากอยู่ถึงวันนั้น แต่พ่อบอกให้ผมทำหน้าที่ของผมให้ดี 

 

กลับมาถึงบ้านเล่าทุกอย่างให้แม่และน้องฟัง ทั้งสองคนดูคลายกังวนลง

 

ตลอดเวลาที่เดินทาง ผมตั้งคำถามในใจหลายอย่าง

ทำไมนะ...

เพราะอะไรวะ...

 

แล้วผมก็รู้คำตอบ คำตอบมันคือครอบครัว มันคือ แม่ เบ และ บู 

 

ที่พ่ออยู่ไกลเพราะหวังมีเงินมากๆเก็บไว้ให้ครอบครัว

 

แต่พ่อรู้ไหม เบไม่อยากได้มันเลย เบอยากได้พ่อกลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน

มันเป็นสมบัติล้ำค่ามากกว่าเงินทองซะอีก

 

 

★ กลับบ้านเรานะ

★ ไม่เอาบ้านโต ไม่เอาทุกอย่าง จะเอาขี่หลังของพ่อคนเดียว

★ ครั้งหน้าจะเอาความสุขมาฝากจริงๆ สัญญาๆ

★ เปลี่ยนธีมใหม่แล้ว หากไม่พบการเปลี่ยนแปลง บรรจงกด F5 โตยเน้อออ